و جزئيات را بيان كرد ، ولى انچه كه شايد برجسته و بااثرتر و حتى بعنوان عامل ما در و علت اساسى نسبت به سائر عوامل و علل باشد ضعف فرهنگى بوده و است . انقلاب در پيروزى و بقاى خود محتاج به زيربنا و پشتوانه مناسب با خود است ، چنانچه بقا و دوام يك ساختمان هر چند عالى و زيبا باشد محتاج به استحكام تهداب و قوت زيربناى خود مىباشد . فقر عمومى فرهنگى كه ميراث دوره‌هاى گذشته بود تا امروز بر مردم كشور مسلط است ، تربيت دينى غالب زنان و مردان ما بسيار ضعيف و سطح فكرى انان رقت‌بار است . مردم ما براساس احساسات دينى عليه ملحدين داخلى و خارجى قيام كردند و جهاد را به شكل نيمه‌ابتدائى ان آغاز و ادامه دادند . غالب احزاب جهادى كه بايد مردم و مبارزه و مقاومت آنان را براساس تربيت اسلامى و موضعگيريهاى اخلاقى در راستاى دستورات دينى كاناليزه ميكردند و براى آينده برنامه‌هاى درستى مدنظر مىگرفتند خود فاقد تربيت اسلامى و حتى بعضيها جاهل به معارف اسلامى بودند ، مثلا : 1 - تا وقتى كه پول و اسلحه خارجى بنام دشمنى و جنگ با كمونستان به آنان ميرسيد اين احزاب با جوش‌وخروش تا سرحد افراط با كمونستان اظهار دشمنى ميكردند كه من نمونه‌هائى از اين افراط را بخاطر دارم . ولى روزى كه اين بازار پرمنفعت از رونق افتاد و احزاب جهادى براى مسابقه قدرت محتاج به افراد جنگجو شدند همين احزاب با هزار و يك حيله براى جلب كمونستان